Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Kímnisögur/Aldrei skal ég stela

Úr Wikiheimild
Jump to navigation Jump to search
Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri  (1864) 
þjóðsaga, ritstjóri Jón Árnason

Einu sinni var þjófgefin kerling á kirkjustað; hún lék það að list og vana að stela ull úr kistu úti á kirkjulofti. Einu sinni er hún fór út í þeim vændum var henni veitt eftirför og heyrðu menn þá að hún sagði þegar hún gekk inn í kirkjugarðinn:

„Jesús gekk inn í grasgarð þann.“

Þegar hún kom að kirkjudyrunum sagði hún:

„Að luktum dyrum kom lausnarinn.“

Þegar hún kom inn á kirkjugólfið sagði hún:

„Inngang bæði og útgang minn.“

Þegar hún fer upp í kirkjuloftsstigann sagði hún:

„Upp á fjallið Jesús vendi.“

Þegar hún var komin upp á loftið og lauk upp kistunni sagði hún:

„Opnaði sjóðinn sinn.“

Þegar hún var búin að ljúka upp kistunni segja sumir að hún hafi signt sig og sagt: „Aldrei skal ég stela.“[1] En þegar hún var búin að taka viskarkorn úr kistunni heyrði hún tófu gagga. Þá segir kerla: „Og eina viskuna segir hann enn, blessaður.“ Þegar hún var komin ofan af loftinu aftur segir hún:

„Ofan af himnum hér kom ég.“

Síðan fer kerling út og segir um leið:

„Út geng ég ætíð síðan.“


  1. Aðrir segja að önnur kerling hafi sagt það, er óð yfir á með þjófstolið fé, en hét þessu fyrir sér, er hún hélt hún mundi drukkna. En þegar hún komst að landi, hafi hún átt að bæta þessu við: „Vænt' ég, vænt' ég.“