10
sinn smágjörva vef. Sumstaðar mæna undarlega vaxnir hraundrangar upp úr mosabýngjunum; sólskríkjur og maríuerlur fljúga hingað og þangað og tísta við og við — annars heyrist hjer ekkert hljóð, nema niðurinn úr Hraunsholtslæk, þar sem hann fellur út í Arnarnessvog.
Hið eiginlega Álptanes takmarkast af Lambhúsatjörn og Skógtjörn; á eiðinu þar á milli liggur Selsskarð, sem fyrr er nefnt; sunnanvert við Lambhúsatjörn eru »melarnir«, þar sem vegurinn liggur fram á nesið. Yfir Skógtjörn var hlaðin steinbrú, sem nefndist »stíflurnar«, allmikið verk, en illa gert, og mátti fara þar styttri leið yfir í Garðahverfið. Nú er þetta hrunið og farinn nýr vegur fyrir tjarnarendann.
Inn í Álptanes og inn úr Skerjafirði gengur Bessastaðatjörn, og liggur Bessastaðanes því á milli Lambhúsatjarnar og Bessastaðatjarnar; Bessastaðanes er stórt flæmi, og að mestu leyti ófrjósamt, þótt beita megi þar peningi á sumrum; austurhluti þess er búnguvaxinn og þar hæst á búngunni er kringlóttur grasblettur og rúst eftir gamalt byrgi, þar sem fálkarar hafa líklega legið við; það var kallað »skothús«, og er þaðan víðsýni mikið.
Hinn frjóvsamasti partur af Bessastaðanesi liggur á milli Lambhúsatjarnar og Bessastaðatjarnar, það er Bessastaðatún. Lambhúsatjörn er alvaxin marhálmi og þar fara menn oft í maðkafjöru, og þaðan er komin vísan:
„Álptnesingurinn úti liggur og aldrei sefur,
dregur meir en drottinn gefur,
dygðasnauður maðkanefur“.
Marhálmur er tekinn í tjörninni. Bessastaðatjörn verður svo grunn um fjöru, að vel má vaða hana [og lá gata eða vaðalvegur yfir á Breiðabólstaðareyri, þar rjett á móti]; í henni
