13
gerist; turninn hefur verið bygður einhvern tíma eptir 1820 og hjet múrmeistarinn Matzon; jeg man það, að Sveinbjörn Hallgrímsson, sem þá var ungur drengur, sagði frá, að sjer hefði þókt gaman að láta draga sig upp og niður í körfunum, sem steinarnir voru halaðir upp í. Eg skal nú lýsa kirkjunni eins og hún var í mínu ungdæmi.
Turninn er ferkantaður og allhár, en digur og traustlegur; dyrnar eru framan á og burstmyndaðar ofan, með því tveir langir steinar eru þar felldir saman. Uppi í turninum var bókasafn skólans í einu herbergi eða tveim, rúmlegum og loptháum, en þar uppi yfir var klukknaportið, og hjengu þar tvær klukkur, önnur stærri. Illir og fúnir voru stigarnir og að öllu óvandaðir. Á turninum er timburþak, sem gengur í fremur lágan ferhyrningstopp og lúkur á; þar upp kom jeg aldrei svo jeg muni. Upp úr turninum er staung úr járni og stór málmkúla neðantil á henni og var gylt; þar uppi yfir var vindhani gyltur með nafni Kristjáns 7da og efst önnur gylt kúla minni. [Páll Tómasson, bróðir Þorgríms gullsmiðs, var frækleikamaður; hann hafði komist upp á stóru kúluna og staðið þar á höfði. (Páll var í skóla laungu fyrir mitt minni; hann var mesta hermikráka, ljótur og lítill; hann var prestur í Grímsey og víðar, og einu sinni þegar hann kom suður í Reykjavík á dögum Bjarna rektors, þá fjekk Bjarni hann til að herma eptir og leika, og gaf honum peninga fyrir)]. Hvernig á þessu konungsnafni stendur, veit jeg ekki, og inni í kirkjunni er það einnig; annaðhvort hefur gamalt dót verið notað hjer, eða þá að jeg hef ekki sagt rjett frá um byggingartímann, og má vera að sje misminni eða misskilningur á orðum Sveinbjarnar Hallgrímssonar, en þetta
