14
var allt fyrir mitt minni. Þakskeggið eða útskotið fyrir neðan timburþakið var úr rauðum steinum, og hátt uppi, eða þar fyrir neðan ferhyrnt skjaldarmerki úr steini múrað á framhlið turnsins, skjaldarmerkið var þrír fuglar og fjaðrabrúskur yfir, en þetta er einmitt skjaldarmerki Moltkes ættar, en Moltke var stiptamtmaður 1820 og kemur þá nokkuð heim. Moltkes ætt er frá Mecklenborg eða Pommern, og merkir nafnið einhvern svartan fugl (líklega slafneskt að máli). Stiptamtmaðurinn hefur náttúrlega tekið sjer bessaleyfi til að setja merki sitt þarna, því þessir höfðingjar voru sem konungar og litu raunar varla við embættismönnunum, sem þá voru eins danskir og nú eru þeir, þótt á annan hátt væri, og ekki eins smjerdanskir. Jeg man eptir, að jeg heyrði sagt frá, og þá var það í manna minnum þeirra, sem þá lifðu, að sjómenn voru teknir frá róðrum í bezta veðri, til þess að róa með stiptamtmannsfólkið út um allan sjó, til skemtunar, og hafði það viljað til, að þegar þeir áttu að vaða með frúna út í bátinn, þá ljetu þeir hana detta í sjóinn og duttu sjálfir með, svo hún hætti við sjóferðina. — Kirkjan sjálf er stór og rúmgóð innan, gólfið var lagt með múrsteinum, gulum og rauðum, reistum á rönd og settum í gula og rauða tígla á víxl; beggja megin í framkirkjunni voru stólar til beggja hliða; prjedikunarstóllinn að sunnanverðu nær kórnum. Milli kórs og framkirkju voru tvær súlur málaðar eins og marmari, og bogi uppi yfir á milli; á boganum var fangamark Kristjáns 7da skorið úr trje eða úr járni og gylt, en stórar gyltar kúlur sín á hverri súlu. Á prjedikunarstólinn voru málaðar olíumyndir guðspjallamannanna, og man jeg vel eptir þeim, hvað mjer var starsýnt á Jóhannes með örninn. Gagnvart prjedikunarstólnum var »salurinn«, sem
