16
Gíslasonar amtmanns, og hlerar yfir. Í kórnum hjekk ljósahjálmur allsnotur, og var hann gefinn kirkjunni í minni tíð af Kristínu Ögmundsdóttur ráðskonu á Bessastöðum; hans er getið í Sunnanpóstinum, að mig minnir. Ljósahjálmar úr kopar höfðu áður verið í kirkjunni, en þeim hafði verið stolið og steypt úr ýmislegt; voru um það dylgjur nokkrar, en engin rannsókn, og ekkert man jeg um það frekar. — Fremst í framkirkjunni var lopt nokkuð um þvera kirkjuna, og grindur fyrir framan, en stigi ljelegur við annan enda upp að ganga; þar var dimt, en þó fór fólk þangað upp. — Upp á kirkjuloptið var gengið inn um turninn; [voru allar sperrur studdar stórum trjám og allt mjög rambyggilegt að upphafi; enda hefur smiður einn sagt mjer, að þegar loptið í kórnum fjell niður að nokkru leyti 1892, þá hafi hann gert við það eptir föngum, og þverbitana, sem lágu þvert yfir milli veggjanna, þeir voru hálf alin á hvern veg, en raunar þó fúnir langt inn]. Á loptinu var ekkert, nema skrokkur allmikill af herskipi, sem hafði verið gefið kirkjunni einhvern tíma laungu fyrir mitt minni í þakklætisskyni fyrir heppni í sjóferð, að jeg held, því það var lengi sjómannasiður ytra. Í ungdæmi mínu var ekkert eptir nema skrokkurinn, þilfarslaus og hálfbrotinn, en vandað hafði það verið og steint. Fórum við stundum að skoða
í vegginn vinstra megin fyrir innan kórdyr — meiri vitleysu hef jeg ekki sjeð, legsteinninn var þar laungu fyrir mína tíð og hefur verið settur þar, þegar gömlu veggirnir hafa verið rifnir og kirkjan bygð upp að nýju. Það hefði verið skárri kostnaðurinn og tilgangslaust, að rífa steininn upp úr gólfinu og svo sterka steinveggi til að skorða hann í, eins og þá, sem eru í Bessastaðakirkju! Jeg talaði um þetta við Grím, og hann sagði, að þetta væri „mishermt“ af dr. Jóni Þorkelssyni.
