17
þetta og vorum þá mjög andaktugir yfir þessum leifum horfinnar dýrðar, því sagt var, að það hefði verið útbúið með rá og reiða og fallbyssum, og það hefur verið satt; það var hálf önnur alin á lengd. Mjer var annars um og ó, þegar jeg var á þessum skoðunarferðum, því kirkjuloptið var allt fúið og með stórum götum á, þótt þetta sæist ekki neðan úr kirkjunni sjálfri, þar sem neðra loptið var heilt. [Enginn gluggi var á kirkjuloptinu nema á múrgaflinum eystra, þeim er vissi að stofunni; raunar var annar gluggi settur á loptið yzt við turninn að norðanverðu; það gerði Einar snikkari Helgason í Reykjavík, bróðir Árna í Görðum stiptsprófasts; þá var jeg í skóla].
Fyrir austan Bessastaðastofu voru timburhús og bygð áföst saman, var eitt fyrir miðjunni og þar var bústaður foreldra minna; öðrumegin var geymsluhús mikið, sem heyrði skólahúsinu til, en hinumegin var Skevingshús með afarlitlum og þraungum herbergjum. Geymsluhúsið var kallað »flaujan«, en í minni skólatíð var Skevingshús kallað ýmist »skrínan« (af því það var svo lítið) eða þá »bakaríið« (af því þar var svo heitt á veturna).
Bessastaðir eru eiginlega ekki bygðir á hól, en grundvöllurinn hækkar aðlíðandi frá vestri, og á þessum aðlíðanda stendur kirkjan og húsin; kirkjugarðurinn umhverfis kirkjuna er ómerkilegur mjög; ekki man jeg þar eptir neinum legsteini, einungis einn ljelegur minnisvarði úr trje eptir einhvern skólapilt var norðanvert við kirkjuna; sáluhliðið var með stórri og fallega útskorinni þverfjöl, sem gerð var í mínu ungdæmi af einhverjum þar á nesinu. — Sunnanvert við kirkjugarðinn var kálgarðurinn, eins og í brekku eða laut mikilli, og grasþrep há og fögur; hefur þar án efa notið vel sólarinnar og þar var ágætt skjól fyrir norðanvindinum. Nú er þar
