18
kirkjugarður og ljótt. Atlíðandi bæjarstæðisins verður mest að norðanverðu og steypist þar þverbratt niður, og þar er kallaður Bessastaðahóll, sem skólapiltar höfðu til að hrinda nýsveinum ofan af og láta þá »descendera«. Austan frá hólnum lágu traðir ofan að smiðjunni og svo enn lengra fram með »sjóbúðarflöt« sem svo var kölluð, það var stór völlur, rennisljettur, líklega svo nefndur af sjóbúðum, sem til forna hafa verið niður við tjörnina þar fyrir framan; ekki man jeg hvort þar voru nokkrar rústir, en þó er eins og eitthvað sveimi fyrir mjer um það í þoku; þar var skipakostur »gullsmiðsins«. Við hliðina á sjóbúðarflötinni var Skevings-tún, og fóðraði eina kú, sem Skeving hafði. Fyrir sunnan sjóbúðarflötina tók við þýft tún; þar var hesthúsið, alllangt frá bænum, en þá tók við mýri nokkur, sem náði yfir að Lambhúsatjörn og upp í túnið fyrir neðan bæinn sunnantil; þar hjetu »akrarnir«, stórir ferhyrndir blettir, og mátti vel sjá móta fyrir »akurreinum«, eða löngum þverdældum. Túngarður náði allt á milli tjarnanna, og var mýrin fyrir innan hann, hvort sem hún hefur áður verið tún eða ekki. — Í vestur af Bessastöðum var kallað »langi-völlur«, rennsljettur og traðir stórar þar yfir að túngarðinum, sem skildi Bessastaðatún frá Lambhúsatúni; að norðanverðu var túngarður, úr torfi, en ekki úr grjóti, eins og hinir, þá tók hastarlega við aur og kviksyndis for, sem gekk yfir í tjörnina; þar í forinni fyrir neðan smiðjuna var ógrynni af brotnum rauðum þakhellum, sem þangað hafði verið fleygt og hefur eitthvað af húsunum verið þakið með því, eða kirkjan.
Ekkert er kunnugt um hvernig litið hefur út á Bessastöðum þegar Snorri Sturluson átti þá; þeir eru fyrst nefndir í Sturlungu, og er raunar undarlegt að ekki
