19
skuli meira bera á svo stórri og fallegri jörð. Bessastaðir hafa orðið kunnugastir sem aðsetur hinna dönsku höfuðsmanna, (og fyrir það, að þaðan hafa Danir mest týranniserað land vort; þar var »Bessastaða-böðull«); Bessastaðanes (eða Álptanes?) er kallað »kóngsnes« 1563; þar voru »Bessastaða-póstar« gerðir 1685; stofan, eins og hún stendur enn, var bygð að undirlagi Magnúsar amtmanns Gíslasonar um 1764.
Lambhúsatún er ekkert annað en partur af Bessastaðatúni; Lambhús var eitt hús með torfveggjum og torfþaki, en timburgafli, og svo einhver smáhýsi að auk; það hús hefur líklega verið bygt um 1779, þegar Rasmus Licovz settist þar að sem stjörnumeistari, enda var það ærið ellilegt að sjá, en stofurnar samt ekki litlar; þar bjó Lector.
Þar norðanvið var hvannagarður mikill, með svo stórvöxnum hvönnum, að þær voru allt að mannhæð; grjótgarður náði frá Lambhúsatjörn og yfir í mýrina að norðanverðu, sem lá þar túngarðslaus saman við Lambhúsatúnið; fyrir utan túngarðinn tók við harðvelli og þar var lækur, sem rann úr mýrinni í djúpum farvegi og kallaður Lambhúsa-á; stýflur voru þar yfir, nokkuð háar, því hún varð oft bakkafull og ófær á vetrum; þetta harðvelli var hryggur milli tveggja mýra og kallaður »grandinn«, Álamýri að sunnanverðu, en Eyvindarstaðamýri að norðanverðu. Á miðjum grandanum er steinn mikill, og kallaður »Grásteinn«, þar var sagt að Jón Sveinsson, (sumir segja Jón á Leirá) hafi hefnt sín á Lector, það var snemma nokkuð á æskuárum mínum, og kom til út af því, að Lector hafði í fautaskap gefið Jóni utanundir, út af einhverju sem fyrir kom í skólanum, og átti Jón að hafa flengt Lector við Grástein í náttmyrkri um vetur; en Jón var
