21
Μήτηρ μέν ὲμέ φησι τοῦ ἒμμεναι αὺνταρ ἔγωγα
οὐκ οἶδ οὐ γάρ πώ τις ἑόν γόνον αὐτός ἀνέγνω.
[Jeg hef ekki verið skírður »Gröndal«, eins og sjá má af bóluattestinu, en fólkið hefur alltaf kallað mig svo eptir afa mínum, svo jeg hef orðið að láta það festast við mig.]
Lítið man jeg um æskulíf mitt, það er að mestu leyti horfinn draumur. Faðir minn hafði komið að Bessastöðum 1819 og hefur þó verið þar ógiptur fyrst, því hann kvæntist fyrst 1822. Þá var Björn Gunnlaugsson einnig orðinn kennari, og einhvern tíma á þeim árum mun það hafa orðið, að Björn kom á gluggann hjá föður mínum um sumarnótt og kallaði, að ræningjaskip kæmi og sagðist ráða föður mínum til að grafa peninga sína, »jeg er búinn að grafa mína«. Ekkert man jeg eptir Þuríði systur minni framan af, og ekki eptir Egli bróður mínum, og ekki veit jeg hvað satt er í því, að Hallr »mundi sjálfur þat er hann var skírður, at Þangbrandr skírði hann þrevetran«. Við áttum heima í miðparti timburhúsa-byggingarinnar, sem jeg hef getið um áður, og voru þar tvær stórar stofur, kallaðar »bláa stofan« og »gula stofan«, en jeg man ekkert eptir öðrum herbergjum í húsinu, þó mig rámi í að jeg einhverntíma svæfi þar uppi á lopti hjá Sveinbirni Hallgrímssyni. Ekkert man jeg heldur eptir húsbúnaðinum. Í bláu stofunni var móðir mín og við börnin, en faðir minn sat og skrifaði í gulu stofunni; þar lagði hann út Fornmannasögur á latínu (að minsta kosti fyrstu bindin, Scripta historica Islandorum), og man jeg eptir því; jeg man og eptir þegar hann var að semja Lexicon poëticum, hann hafði það á ótalmörgum ofur smáum seðlum, sem hann klipti niður og raðaði síðan og hreinskrifaði, en það gerði hann á
