23
spotta á eptir. Skömmu eptir það sagði Björn Gunnlaugsson frá að enskur maður hefði spáð stórflóði, sem ætti að eyða lönd öll, og þar með, að ef það ekki rættist, þá mætti höggva af sjer höfuðið. En við börnin hjeldum alltaf, að það ætti að höggva af honum höfuðið »eins og hana«, og ráðgerðum að flytja dótið okkar upp í kirkjuturninn.
Skólahúsið var ávalt kallað »gullsmiðsstofan«, því þar bjó Þorgrímur Tómasson gullsmiður, kallaður »Thomsen«, sonur Tómasar gullsmiðs í Ráðagerði, sem afi minn orti til vísurnar um tóbakspípuhöfuð. Þorgrímur var lítill vexti og grannur, gamallegur snemma, en snarplegur og fjörugur, íbygginn og búmaður; hann hafði lært smíðar ytra og gerði mjög við úr; hann var bryti skólans og oeconomus; hann riðaði með höfuðið og gekk með gleraugu heima við; sat löngum við smíðaborð sitt, sem var í öðrum glugganum í stofunni. Ingibjörg hjet kona hans, systir Gríms amtmanns. Bæði voru við aldur, þegar jeg man fyrst til. Rúmið þeirra stóð í stofunni, og þar lágu kettir jafnan í. Þorgrímur var ætíð kallaður »gullsmiðurinn«, »gullsi« og »gullsmiðurinn á Bessastöðum«; hann var höfðingi og gestrisinn, og sóktu hann margir fyrirmenn heim; var þá veitt vel og stundum drykkjur allmiklar, en lítið vissi jeg um það eða hverir það voru. Einu sinni man jeg til að þar var einhver samdrykkja; við vorum háttuð, en faðir minn held jeg hafi verið með í gullsmiðsstofunni; þá kom Bjarni Thorarensen á gluggann og kallaði: »Ljúkið upp maddam’ Egilsen! Djöflarnir eru hjerna úti og ætla að taka mig« — en í því var komið að Bjarna og farið með hann inn aptur.
Gullsmiðurinn átti þrjú börn: Grím og tvær dætur og voru þau öll nokkuð eldri en við. Við börnin sáum þau
