24
sjaldan, og fengum nærri því aldrei að koma út á hlaðið gullsmiðsstofu megin, og vorum við því ókunnug; það var eins og þessi börn væru álitin meiriháttar en við. Við ljekum aldrei saman; um Grím vissi jeg ekkert, en jeg fann þá þegar að hann átti að verða eitthvað extra. [Hann nam skólalærdóm hjá Árna Helgasyni og var útskrifaður af honum; talað var um, að hann þætti of góður til að vera í skólanum, en fluggáfaður var Grímur].
Hallgrímur Skeving bjó í litla húsinu við hliðina á okkur. Synir hans voru Gísli, Hans, Hannes, Lárus og Arnkell og urðu allir undarlegir af undarlegu uppeldi; Gísli varð snemma vitskertur, en var þó vel gefinn af náttúrunni, söngmaður mikill, en hinir komu ekki upp nokkru hljóði; var sagt hann hafi átt að sofa og vaka eftir vissum reglum og hafi hann því sturlast, hann varð nokkuð gamall, var fluttur til Reykjavíkur með foreldrum sínum 1846 og dó þar. Faðir minn og Skeving voru vinir og voru þeir Hans og Lárus, »Skevingsdrengir« leikbræður okkar barnanna; en þeir voru eldri en við og sterkari, svo við höfðum ekki við þeim, þeir voru og hrekkjóttir og sáust lítt fyrir. Þá var mjög títt með börnum að byggja sjer kofa eða hús inhversstaðar úti, úr grjóti og spýtum, oftast nær upp við einhvern túngarð; ekki man jeg hvar við áttum hús, en Skevingsdrengir bygðu sjer svo stórt hús við túngarðinn hjá Lambhúsatjörn, að þeir gátu verið inni í því. Einu sinni var maður að gera við túngarð fyrir Skeving, og þá um daginn fórum við öll, og mig minnir Skevingsdrengir með, og fundum upp á því að stríða manninum með svo miklu moldkasti að hann hafði engan frið, svo hann fór loksins heim og klagaði okkur, en við vorum flengd fyrir tiltækið — jeg efast um að við mundum sjálf hafa fundið upp á þessu, því við vorum hrekkjalaus.
