25
Snemma var byrjað að láta mig lesa latínu og grísku [faðir minn kendi mjer þetta sjálfur]; skrift og landafræði lærðum við börnin saman; við lærðum Riises geografiu, sem er miklu stærri bók en seinna hefur verið í skólanum; þó hún ekki væri góð, þá lærðum við af henni fjölda af nöfnum t. a. m. öll fylkin í Rússlandi (45), öll Departementin í Frakklandi (86), alla staði — bjuggum til vísur eða rhythmus til að muna betur, t. a. m. fljótin í Ítalíu:
Po, Etsch, Tiber, Brenta, Piave,
Tagliamento, Ofanto,
Garigliano, Volturno.
og kann jeg flest af þessu enn reiprennandi. Topografíuna lærðum við af kortunum og kunni jeg þau svo utanað, að jeg gat teiknað upp úr mjer hvert land. Við lásum Nepos, Cæsar (bell. gall.) Tacitus (Germania) og Gedikes lat. lestrarbók; jeg man eptir því, að einu sinni, þegar jeg var barn, kom Ólafur Finsen með Vilhjálm son sinn til foreldra minna, en jeg man ekkert hvernig þeir litu út, nema að Vilhjálmur var svo fínn og »civiliseraður« og þótti mjer hann fallegur, hann var þegar fyrirtaks-piltur og þá var sagt hvað hann væri búinn að lesa: fimm bækur í Cæsar, eina bók í Anabasis og fleira, og þótti hann taka mjer fram, en hann var nokkuð eldri en jeg; ekkert man jeg eptir honum í skóla, og þá hefur ekkert borið á honum, en hann var farinn þaðan áður en jeg kom. Einu sinni var jeg flengdur fyrir frammistöðu mína í verba sentienti; jeg hafði þá verið að sauma með Þuríði, og var mjer þó annað betur lagið en saumaskapur. Grammatíkina lærði jeg eins og þá var títt, ágrip lítið sem sjera Árni Helgason hafði saman tekið, og kunnu menn þá latínu miklu betur en nú. Grísku
