26
lærði jeg á Langes grammatik, og lærðu menn miklu betur á hana en bækur Madvigs og Tregders. Hafa þessar bækur gjörspilt öllum lærdómi hinna gömlu mála í skólunum. Ýmsir menn kendu mjer að skrifa: faðir minn, Sveinbjörn Hallgrímsson, Þorsteinn Jónsson (frá Auðkúlu, kaupmaður seinna) o. fl. og skrifaði jeg fremur illa og fjekk ekkert visst handarlag; eitthvað mun jeg hafa leitast við að teikna, og svo var jeg að smíða. Við börnin vorum látin þjera foreldra okkar, eins og þá var títt með heldra fólki, en jeg held að það hafi fjarlægt okkur frá þeim, við þorðum eiginlega aldrei að nálgast þá eða vera nátturleg, og má vera þetta hafi haft einhver áhrif á anda minn. Af náttúru var jeg fúll og einrænn, hneygður til hroðyrða og grófyrða, en ekki til að bölva, því það heyrðum við aldrei fyrir okkur haft; það lærði jeg ekki fyrr en í skólanum og mest í Reykjavík af kvennfólki; þó að foreldrum mínum þætti vænt um mig, þá voru mjer ekki blíðleg atlot sýnd, nje vinlegt viðmót, jeg varð snemma eins og einstæðingur, og hefur það ráðið allri stefnu minni seinna og verið orsök til þeirrar alvöru sem mjer er tamt að geyma neðst á botninum í mínu andlega gáfna-keri. Jeg fjekk optast nær að heyra hvað jeg væri ljótur, klaufalegur og latur, en hrós man jeg ekki eptir að jeg fengi nokkurn tíma; sjálfsagt hef jeg átt þetta álas skilið; en uppörvun hafði jeg enga. Allt hvað jeg gerði og hef síðan gjört, það hef jeg gjört alveg uppörfunarlaust. [Jeg fjekkst við að smíða, eins og börn gera; þá kom lektor einu sinni að og spurði: »hvað ertu að smíða, drengur minn?« »Jeg er að smíða hlandfor« sagði jeg með innilegri fýlu, en lektor þótti víst svarið ónotalegt og fór burtu.]
Af þeim skólapiltum, sem voru í skólanum á þessum
