300
Eptir þriggja daga siglingu sáum við Krísuvíkurfjöllin, rauð og vilt, og þótti mjer ekki sem vinalegust, en þá varð jeg feginn. Við komum á Reykjavíkurhöfn í myrkri um kl. 11 hinn 15da Oktober, og gekk innsiglingin tregt, þótt blæjalogn væri, því enginn viti var og ekkert varð greint til fjalla, bláljós og flugeldar voru alltaf sendir upp og skipið látið fara svo hægt sem unt var; loksins eptir langan tíma kom Jón hafnsögumaður, en gerði ekki vitund, heldur fór strax niður í »salinn« og var honum þar gefið púns.
Þar með endar þessi historia.
Jeg er 64 þumlungar á hæð, vel vaxinn og kviklegur, en sjaldan held jeg mönnum hafi greint meir á en um mig, hvort jeg væri »laglegur« eða »ólaglegur«. Sumir hafa fengið óbeit á mjer, einungis af að sjá mig, en margir hafa og getað fellt sig við mig, þegar þeir kyntust mjer betur. Í rauninni er jeg eptir mínum dómi »ólaglegur«, mig vantar alveg það sem kallað er fríðleikur eða andlitsfegurð. Jeg hef allsæmilega krapta, samsvarandi minni stærð, hörku og fylgi, en ekki þol að því skapi. Heilsu hef jeg alltaf haft góða, og mundu ekki allir hafa þolað það sem jeg hef gengið í gegnum. Gáfur mínar eru ekki neitt framúrskarandi næmi, en jeg man alltaf það sem jeg les eða heyri, flestallt, en ekki orðrjett utanað, nema sumt óvart. Hugmyndaflug mitt er fjörugt og rífandi, og þó jeg þyki excentriskur og undarlegur, þá hef jeg samt getað haldið mjer meir í skefjum en margur mundi trúa, ef hann þekti mig alveg. Hugmyndir mínar hafa fylgt mjer ávallt, og jeg hef aldrei misst sjónar á þeim, og
