301
þær hafa aldrei dofnað, þó jeg hafi orðið að bíða árum saman. Jeg er hamhleypa að lesa og fljótur að skilja; en að ritverkum er jeg misjafn, eptir því sem það grípur mig; hugmyndirnar veltast stundum svo ótt inn á mig, að jeg hef ekki við, og missi helminginn af þeim. Þetta kemur raunar af því, hvað jeg hef lesið mikið af allskonar ritum, en jeg hef aldrei tekið neitt frá neinum, nema jeg hafi getið um það. Kvennamaður er jeg ekki, eða flagari, en jeg er skáldlega »forliftur« í öllu kvennfólki. Mjer þykir meira gaman að almúgafólki en hinu fína, því okkar »fínheit« eru carrikeruð Civilisation, en hitt er grófara og náttúrlegra. Fyrir hinum yngri skáldum ber jeg litla virðingu, þeir eru smámenni í poetisku tilliti, hversu mikið sem látið er með þá í blöðunum. Latínu og grísku skoða jeg sem óumflýjanlegan grundvöll æðri menntunar, hvað sem þjóðbusarnir segja. Hin íslenzku fornrit og skáldskapur eru mínar aðalstoðir fyrir utan classicos, þeir sem ekki þekkja þetta eru ónýtir — því þó að menn haldi fram því sem menn kalla »Folkedigter« á dönsku (sem er allt annað en það sem með ljótu nafni er kallað »þjóðskáld« hjer), þá er sjóndeildarhringur þessara skálda ætíð mjög þraungur. Yfir höfuð hef jeg aldrei haldið mjer til annara en höfuðskáldanna, í þeim málum sem jeg annars skil (dönsku — sænsku — þýzku — ensku — frakknesku — latínu og grísku) — um hina varðar mig ekki. — Föðurlandsást mín er hrein og stöðug, en jeg held jeg haldi meir af landinu en þjóðinni, að minsta kosti eins og hún er nú orðin. — Í kunningskap og vináttu er jeg stöðugur og tryggur, og það hefur aldrei verið mjer að kenna þó slíkt hafi losast upp — annars á jeg lítið af vináttu manna að segja, enda finst mjer hún vera orðin eins og annað hjá
