302
flestum. Dani hataði jeg lengi framan af, en jeg hef hætt því við nánari skoðun, þegar jeg lít á hversu mikla yfirburði þeir hafa yfir okkur að ýmsu leyti. Föðurlandsást vantar Íslendinga gjörsamlega, og hefur alltaf vantað, því þótt einstakir fáir menn hafi verið svo, þá hefur þetta aldrei gengið í gegnum alla þjóðina. Nú sem stendur er hjer ekkert prentfrelsi nema á pappírnum, blöðin »tyrannisera« allt hjer með sínum vitleysum og ofstæki, óþrifa ritgjörðum og allskonar slúðri og eru ekkert annað en vopn í hendi beinasna til að yfirfalla hvern þann, með persónulegum skömmum, sem þau þora til við, eða sem ekki er samdóma öllum þeirra uppáfinningum — þjóðin er vjeluð, og mest af blöðunum.
Eptir að við vorum komin á land, þá fórum við strax til Helga Helgasens og Magðalenu, Helgi var yfirkennari barnaskólans og hafði dvalið um hríð í Kaupmannahöfn, að nafninu til sem »guðfræðingur«, en fór heim svo búinn, var alltaf heilsutæpur; kom seinna til Hafnar og leizt þar á Magðalenu, svo fór hann heim aptur og beiddi hennar hjeðan skriflega, en hún tók því strax; voru samfarir þeirra góðar, en Helga naut ekki lengi við. Þegar við komum þá var afmæli Helga, og var Lárus Sveinbjörnsson þar þá, og var veitt puns, en annars var þar ekkert samkvæmi, og ekki bar neitt merkilegt við seinna, en mönnum kom mjög á óvart, að jeg skyldi hafa orðið sá »lukkunnar Pamfilius«, að hreppa þetta kennaraembætti, því allir töldu það víst að Steingrímur Johnsen mundi fá það; jeg frjetti hjer að spurzt hefði að jeg mundi sækja um skólann, og var jeg þá rægður við Klein og ekki dregið af; honum hafði verið sagt að jeg væri örvasa gamalmenni, sem varla gæti
