27
árum, man jeg ekki eptir neinum nema Ólafi Pálssyni, Sigurði Melsted, Jens Sigurðssyni, Páli Melsted og Guðmundi Sivertsen; hann var þá ungur. Allir urðu merkilegir menn, nema af Guðmundi er það að segja, að hann var sonur Bjarna Sivertsens riddara. Nú þegar Gaimard kom hingað nokkru seinna, þá bauð Frakkastjórn að kosta menntun tveggja gáfaðra Íslendinga, og var Guðmundur kosinn annar, líklega af einhverjum dönskum innblástri, en hinn var enginn kosinn. Fór Guðmundur til Frakklands. [Jeg hef heyrt hann hafi orðið hneigður til ofdrykkju í Absinth, en hvað satt er í því, veit jeg ekki].
Eptir Jens Sigurðssyni man jeg það, að hann og einhverjir fleiri piltar fengu kaffi á morgnana hjá okkur, og kom Jens þá einu sinni svo jeg var ekki kominn á fætur og var jeg blekugur á höndunum; þá sagði Jens, að jeg mundi hafa verið að skrifa. Um Sigurð man jeg það, að hann var bjarthærður og þótti fallegri en aðrir menn ýmsir; það man jeg um Pál, að við lágum einu sinni um vor í garðbrekku á sjóbúðarflöt; en móðir mín hafði verið veik, og spurði Páll mig þá að, hvort hún væri »komin á flakk«, jeg skildi þetta þá ekki öðruvísi en svo, að jeg hef aldrei gleymt því síðan. Jeg man ekki hvort jeg varð fokvondur eða ekki.
1835—1842.
Faðir minn hafði keypt Eyvindarstaði og ljet byggja þar allt upp af nýju. Hann var vel efnaður og átti ýmsar jarðir, þar á meðal Höfn í Borgarfirði og Bjólu fyrir austan Birtingaholt, en þetta varð hann smátt og smátt að selja, því að laun hans hrukku hvergi nærri til, með barnafjöldanum og þar af leiðandi búskap. Í rauninni
