28
var faðir minn ekkert lakari búmaður en aðrir; en hjer á Íslandi er það alvenja, að frádæma mönnum búskaparvit, ef þeir fást við bækur; fólk hjer er svo miklir skrælingjar, að það hefur ekki vit á neinu, nema búverkunum einum, eins og nú þetta vit er, því í raun og veru er það harla lítið, en sjálfbyrgingsskapinn vantar ekki. En eins og enginn kann tveimur herrum að þjóna, eins hafði faðir minn ekki tækifæri til að sjá jafnt um búskapinn sem um bókmenntirnar, og varð hann því að trúa öðrum fyrir búinu að miklu leyti. Voru þeir helzt eins og ráðsmenn, Þorsteinn Jónsson og Guðmundur Jónsson, sem var í Grímsey og síðar prestur á Stóruvöllum. Þeir voru báðir dugandi menn og engan veginn ótrúir, en þeir þurftu einnig að skipta sjer, með því að þeir voru látnir kenna okkur börnunum og ýmsum piltum undir skóla. Ekkert man jeg hvernig gekk til með bygginguna á Eyvindarstöðum, nema að veggirnir voru hlaðnir af Kristjáni í Hrafnhólum, sem kallaður var kjaptur; hann var hraðmæltur og orti vísur, faðir Kristjáns krumma. [Hann kvað þetta um móður mína:
„Verði þjer til yndis allt,
eldur, sjór og vindur,
á himni og jörðu heitt og kalt
hjá þjer blessist þúsundfalt“.
Kristján komst seinna í klandur (líklega af ógætni) og var haldinn í »svartholinu« eða fangaklefanum í Reykjavík, og þoldi hungur og kulda og illan aðbúnað, svo ábyrgð sætti; um það kvað Kristján:
„Jeg var talinn kraptaknár,
kendi þrek í beinum,
nú er jeg orðinn nístur nár
af níðinganna fleinum“.
