Þessi síða hefur verið prófarkalesin
VI.
Einmana, snauður—því alt er mist.
Andvarinn þýtur um beran kvist,
Fölnuðu laufin fjúka.
Sólin er hnigin að sævar brún,
Síðustu geislana teygir hún
Á fjöllin og hæztu hnjúka.
Andvarinn þýtur um beran kvist,
Fölnuðu laufin fjúka.
Sólin er hnigin að sævar brún,
Síðustu geislana teygir hún
Á fjöllin og hæztu hnjúka.
Dagsbirtan þverrar en dregst að húm;
Dimmir nú mjög um tíma og rúm,
Og margt er sem að mjer amar.
— — Náttkul að hjartanu næðir inn.
———————
———————
Nú hef jeg kvatt þig, sonur minn.
***
Nú yrki jeg aldrei framar.
1913.
Dimmir nú mjög um tíma og rúm,
Og margt er sem að mjer amar.
— — Náttkul að hjartanu næðir inn.
———————
———————
Nú hef jeg kvatt þig, sonur minn.
***
Nú yrki jeg aldrei framar.
1913.
—128—
