Svo andskotinn—hugðu menn væri þar—sjálfur.
En þegar að Helgi var þrotinn að dáðum,
Þorsteinn að hugrekki, kröptum og ráðum,
Þú óðst inni reykinn með ótrauðu þori,
Þó eldurinn glotti í sjerhverju spori,
Og tendraðir ljósið og lýstir þeim sterka,
Sem lúinn og einsamall dugði til verka,
Og lamdi með sleggjunni, líkastur fjandanum,
Löðrandi’ í svita og bljes frá sjer andanum,
Svo gnötruðu viðir og glammrað’ í stálinu;
—Ei getið er þvílíks af Hjeðni í bálinu —
Uns gat kom á loptið og gisnuðu fjalir
Svo glóðvolgir opnuðust brennivíns salir;
En flöskur í vatninu flutu þar tómar,
Svo feng’ ekki dropa’ úr þeim reykþurrir gómar,
Því opnaðar voru þær áður á “ballinu”
Og upp úr þeim sopið um nóttin’ í “rallinu”.
En fyrst það er búið, er bezt því að gleyma—
Um betri jól heldur með Guðmundi dreyma.
En afrek þitt man jeg—í eldinum—Álfur;
Þó ei væri minna sem gjörði jeg sjálfur.
Við skulum þess minnast, því skáld erum báðir
Af skildingum snauðir, en óhöppum fjáðir,
Og skrifast á ljóðum, eins leng’ og við lifum,
Því lesa mun einhver þau kvæð’ er við skrifum.
—35—
