Þessi síða hefur verið prófarkalesin
Jeg man að þú brostir og signdir þig seinast;
Svo gafstu upp andann.—Nú hylur þig hjarnið.
Svo gafstu upp andann.—Nú hylur þig hjarnið.
II.
“Ó, saklausa bernska! Jeg sakna þín nú,
Er sólgeislum friðarins laugaðist þú,
Sem lilja í döggvuðum lundi.
En freistingin kom. — Voru forlög mín það?
Hún fjekk mjer eitt blóm til að leika mjer að,
Er saklaus í Eden jeg undi.
Er sólgeislum friðarins laugaðist þú,
Sem lilja í döggvuðum lundi.
En freistingin kom. — Voru forlög mín það?
Hún fjekk mjer eitt blóm til að leika mjer að,
Er saklaus í Eden jeg undi.
“Og blómið hjet ljettúð; þess blöð voru Synd.
Jeg bar ekki kennsl á þá skaðlegu mynd.
Og beit því í rótina ramma.
En þá fjellu tindrandi tár mjer um kinn
Og titraði barnslegi rómurinn minn;
Jeg man að jeg kallaði: ‘Mamma!’
Jeg bar ekki kennsl á þá skaðlegu mynd.
Og beit því í rótina ramma.
En þá fjellu tindrandi tár mjer um kinn
Og titraði barnslegi rómurinn minn;
Jeg man að jeg kallaði: ‘Mamma!’
“Því þá átt’ ’eg móður, sem þerraði tár;
Já, þá átt’ eg hönd, sem að læknaði sár
Og signdi mitt saklausa enni.
En snemma jeg misti þá gullvægu gjöf,
Því Guð sendi dauðann að leggj’an’ í gröf.
Ó, að jeg hvíldi hjá henni!
Já, þá átt’ eg hönd, sem að læknaði sár
Og signdi mitt saklausa enni.
En snemma jeg misti þá gullvægu gjöf,
Því Guð sendi dauðann að leggj’an’ í gröf.
Ó, að jeg hvíldi hjá henni!
“Því æskan er horfin, og liðið er líf,
Og langt fram á táranna öldum jeg svíf
Og langt fram á táranna öldum jeg svíf
—61—
