Blaðsíða:Fölvar Rósir.djvu/73

ÍSLAND HVERFUR.

---

 

Nú styðst jeg við öldustokkinn,
Því stýrt er á kaldann mar;
Bærinn í Sæ er sokkinn,
Það sjest ekki hvar hann var.
Fjöllin í fjarlægð blána,
Felur nú dalurinn sig;
Andnesin teygja fram tána
Til þess að kveðja mig.

Opt fyrr af úfnum sævi,
Ísland, mig hylltir þú,
En aldrei á minni æfi
Unni jeg þjer sem nú.
Opt fyrir heima hagann
Hetjurnar guldu fjör.
Þetta er sama sagan;
Svona var Gunnars för.

—68—