Þessi síða hefur verið prófarkalesin
Þá er stundum kátt í koti.
“Kemur pabbi heim með fisk”!
Börnin öll með iði’ og poti
Eru að reyn’ að ná í disk,
Til að leggj’ á lítinn bita
—Lengi’ er mamm’a að sjóða, þá—
Þau finn’ ei bragðið fyrir hita,
En fullvel smakkast rjettur sá.
“Kemur pabbi heim með fisk”!
Börnin öll með iði’ og poti
Eru að reyn’ að ná í disk,
Til að leggj’ á lítinn bita
—Lengi’ er mamm’a að sjóða, þá—
Þau finn’ ei bragðið fyrir hita,
En fullvel smakkast rjettur sá.
II.
Snemma á Þorra er snjór yfir alt.
— Snögg eru umskift’i á jörð.
Þó oft komi sólskin, er óðara kalt,
Og altaf er tíðin svo hörð.
Dimt er í kofanum, döpur er hún,
Sem dvelur þar alein um nótt;
Og mörg er á vanganum mótlætis rún.
Hún mælti við sjálfa sig hljótt:
— Snögg eru umskift’i á jörð.
Þó oft komi sólskin, er óðara kalt,
Og altaf er tíðin svo hörð.
Dimt er í kofanum, döpur er hún,
Sem dvelur þar alein um nótt;
Og mörg er á vanganum mótlætis rún.
Hún mælti við sjálfa sig hljótt:
“Hvað er nú langt síðan maðurinn minn
Í mannskaða veðrinu dó?
Loftið var heiðríkt og hafræna stinn,
Og hann var þá fyrstur á sjó.
Hann kysti mig ekki, sem venja hans var,
Í mannskaða veðrinu dó?
Loftið var heiðríkt og hafræna stinn,
Og hann var þá fyrstur á sjó.
Hann kysti mig ekki, sem venja hans var,
—75—
