Þessi síða hefur verið prófarkalesin
Já, langt er nú síðan að maðurinn minn
Í mannskaða veðrinu dó.
Loftið var heiðríkt, en hafræna stinn,
Og hann var þá fyrstur á sjó.
En háseta ekki hafð’ ’ann neinn.
— Við höfðum ei vinnumann. —
Þessvegna reri hann oftast einn,
Og altaf fiskaði hann.
1905.
Í mannskaða veðrinu dó.
Loftið var heiðríkt, en hafræna stinn,
Og hann var þá fyrstur á sjó.
En háseta ekki hafð’ ’ann neinn.
— Við höfðum ei vinnumann. —
Þessvegna reri hann oftast einn,
Og altaf fiskaði hann.
1905.
—78—
