Þessi síða hefur verið prófarkalesin
Þá heyrðir þú að herrann var að kalla
Til himnaríkissælu, alla — alla.
Þú hertir skautið, hlýddir drottins boði,
Því hjá þjer dauðinnn stóð, en enginn voði.
Þú þekktir ráðið var í tím’a að venda.
— Og vissir sælt í örmum guðs að lenda.
Því hjá þjer dauðinnn stóð, en enginn voði.
Þú þekktir ráðið var í tím’a að venda.
— Og vissir sælt í örmum guðs að lenda.
***
Jeg veit, um stund að vegum okkar slítur,
En vinsemd okkar hvorki deyr nje þrýtur.
Jeg ann þjer bezt um betri sæ að halda,
Í byrnum ljúfa, hærra segli falda.
En vinsemd okkar hvorki deyr nje þrýtur.
Jeg ann þjer bezt um betri sæ að halda,
Í byrnum ljúfa, hærra segli falda.
Jeg finn að kylja nöpur um mig næðir.
— Þó nóttin komi, hún mig ekki hræðir!
Jeg veit það muni verða tállaust gaman,
Er við um geiminn rennum, skeiðum saman.
— Þó nóttin komi, hún mig ekki hræðir!
Jeg veit það muni verða tállaust gaman,
Er við um geiminn rennum, skeiðum saman.
Því hafið þitt er himinn okkar beggja —
Það haf er nóg að skifta millum tveggja.
— Með engum stormum, engum feigðar boða,
Og engum skýjum—hvorki sorg nje voða.
Það haf er nóg að skifta millum tveggja.
— Með engum stormum, engum feigðar boða,
Og engum skýjum—hvorki sorg nje voða.
—81—
Fölvar Rósir VI.
