Þessi síða hefur verið prófarkalesin
39
Það leið ekki á löngu, áður en jeg sá, að það varst þú, sem hún gaf hýrt auga. Þá gerði jeg mig sekan í því, sem jeg hefði aldrei trúað sjálfum mjer til. Jeg fór í launsátur. Snemma morguns, þegar þið hjelduð, að þið væruð einsömul, sá jeg þig kyssa hana.
Loftur
- er staðinn á fætur, háðslega.
Var það glæpur?
Ólafur
- stendur á fætur.
Síðan hef jeg átt í sífeldri baráttu við sjálfan mig. Mjer óx hatur í skapi. Jeg reyndi að uppræta það. En það var eins og jeg væri að lyfta þungum steini í lausum jarðvegi. Við hverja tilraun sökk steinninn dýpra.
- Þegir.
Loftur
Við hvað áttu?
Ólafur
- gengur að honum.
Jeg vil ekki bera óvildarhug til þín. Þú hefur verið vinur minn. Gerðu mjer skiljanlegt, að það stóð ekki í valdi þínu að breyta öðruvísi. Heyri jeg það af þínum eigin vörum, skal jeg reyna að fyrirgefa þjer.
