—136—
3. Hvur mun núna á haf þaks grundum, hródur gladan ſinn, fagurbúnum bjóda ſprundum, beſt í ſtadinn minn ?
4. Ad þeim leidiſt, er mér vita, ærin neyd, og því, eg í hreidri Hræſvelgs rita, háttu greida’ á ný.
5. Mørg ein rjóda mærin hlýddi, mínum ód ótreg, og minn hródur ecki níddi, ofur gódmótleg.
6. Med áqvæda mætti ſtrídum, mínum ſvædi á, qvad eg mædu og mein frá blídum, Mønum klæda þá.
7. Þegar ſjóar ſóla nettuſt, ſelja bjó mér nær, ſorgin dó, en ſanſar léttuſt; ſeinaſt hlóu þær.
8. Svo er enn þá ſeinni daga, ad ſitja’ eg nenni hér, veifa penna og víſur laga, vegna qvenna er.
9. Enn þá Freyum orma leira, ann eg feginn hér; en þad má ei hún Idun heyra, og ſvo þeyjum vér.
10. Helſt mér eru hollar nætur, heim á Freraſlód, mig nær beraſt blundur lætur, blíd hvar eru fljód.
11. Um Snjálandid andlits frída, eins vakandi hér, minn Hjaranda hrafninn vída, hamfarandi er.
12. Ætl’ eg mundi ecki hédan, Iſs á grundar ſtig, yfir ſundid orka ad qveda, eina ſtundu mig?
13. Númi er á undan hinum; eitthvad ber þar til: helſt hann ſér á von á vinum; vel þad hér eg ſkil.
