—137—
14. Kúres finnur kæra ranna, kémpan ſvinn í haſt; hann fer inn ad hitta ſvanna: helſt þau mynnaſt faſt.
15. Arma bindur um forſjála, eiſu lindar Bil; hvur vill yndis almátt mála, er þau fyndu til?
16. Øforſjálan heldur héldi’ eg, hvørn þad brjálar mál; því þad er ad mála eld med eldi, eda ſál med ſál.
17. Leó kémur og qvendid frída, kjæti nemur fá; qvedju fremur flytja blída, fleſtum ſemur þá.
18. Eptir blídufulla funda, ferdaſt lýda val; álfar rída eiſu ſunda, ad einum frídum dal.
19. Tvø ſmáhreyſin børvar byggja, brúar eiſu þar; eirdarleyſid enda hyggja, og allar reiſurnar.
20. Þegar búid bygdir hafa, beſt í trúum ſtad, føgur nú ſkal niptin trafa, Núma ſnúa ad.
21. Hinn vitraſti hugar-mildi, er hatar laſta ſmeck, Sóróaſter vígja vildi, víf kæraſt og reck.
22. Medan rædu ſína ſemur, ſá fær gæda tóm; ockar qvæda efni fremur, inn í ſlædift Róm.
