—139—
32. Frekaſt þræta Svidris ſvønum, ſvart um nætur hvel; ſverdin væta ſig á grønum, ſumum mætir hel.
33. Sveitin híngad fer í flocka, fleina þíngid á; Sabíníngar Nøgnis rocka, Róma ſtínga þá.
34. Um nóttu dimma nídingslega, nadda þrimma jókſt, øldin grimm er ær ad vega, ógna rimma tókſt .
35. Sígur biód í voga vída, víga ſlódum á; hnígur þjód, þar ſterkir ſtrída; ſtígur móda há.
36. Hlymja gérdar, hjálmur lætur, hvítíngs ſkérdaſt børd; glymja ſverd í nidi nætur, nøtra verdur jørd.
37. Herinn ſlag hinn hardi vekur, hátt uns dagur rann; nárinn haga þúngur þekur, þjódin baga fann.
38. Yta milli Øldúngarnir, þá ókjør landſins ſjá, fóru ad ſtilla fridar gjarnir; fleina ſtanſar þrá.
39. Einn ſér bidur bragna hlýda, birtu vidur damms: Pompils nidin, Núma frída, nefnum vid til Grams.
40. Allir játa og undir taka, óſka ad hlýda því; og þá láta laufann ſpaka, leita ſlídur í.
41. Blóds um valla brautu rúma, bølid
