—140—
dvína vann; hrópa allir: Heill ſé Núma, hamíngjan, krýni þann!
42. Nú er eingin ójafnadur, allt ſamſinnir lid ; ſvo er feinginn ſendimadur, ſiklíngs finna nid.
43. Hann til Kúres heldur ſtadar; um hetju ſpur hann þar; frétti trúr ſá ferdum hradar, filkirs bur hvar var.
44. Finnur halur (ferdir breſta) fjalla yndis ſkjól; qvøld þad ſkal ſér kæra feſta, kémpan linda Sól.
45. Djúpt ſig hneigir hirdir ſkjóma, hann ſvo ſpjalla réd: heill þér, ſegir hann, hilmir Róma! hróſi allra med.
46. Allt hvad ſkédi, eins réd ſegja, ør ad fregnum hann; Númi á medan þá réd þegja, þvínæſt gégna vann.
47. „Þó mig høldar hylli og ginni, hvad ſem ſkédur gér, ydar vøldum ei eg ſinni, eda hédan fer.
48. „Fjalla ſkjól eg vænna virdi, og værri á hér ſtad; um tignar ſtólinn hót ei hirdi; hermdu frá mér þad.
49. Audmjúkaſtur aptur vekur, óſkir ſendimann; enn Sóróaſter tala tekur, til ſvo vendir hann.
50. Þín er ſkylda, Númi, næſta, (nú
