—141—
þar lendir vid) fólkid milda oruſtu-æſta, og því ſenda frid.
51. Aſtin þína athøfn villir, en ad því gáum hér: dóttur mín og hennar hylli, horfin frá þér er.
52. Ef þú tekur á þig þeigi, ødlíngs ſkrúdann kær, þú ert ſekur, þá ſvo eigi, þýdaſt brúdi fær.
53. Hins þú vís ert, hetjan fróma, (hér vid nem um ſinn) Anaís í ríkid Róma, rjód, ei kémur inn.
54. Hetju greidiſt heillir ſáttar, harma eydiſt ſtund! Númi reidiſt, hér næſt háttar, hann vid leidann blund.
55. Númi vaknar, nam ſig klæda, næſta haſta réd; æ hann ſaknar ſvanna gæda, Sóróaſters med.
56. Leó frægi fætur þreyta, fer og hinn, ſem má; allan dagin eru ad leita, og eckért finna þá.
57. Hvíla um nótt í hlýum lundi; haudur-graſi á; Númi fljótt þá fær í blundi, fylkir Taſa ſjá.
58. Rodinn blódi regin-ſala, roſkinn búi er, hann af módi hóf ad tala: „hlýda nú ſkalt mér.
59. „Ef ad fer þú ei til Róma, og óſk-
