—149—
vid hina vini ſkilja, humra ſtíu hita Gná, Herſilíu minnaſt á.
13. Hún var rekin ríki frá, reid, og þadan flúdi, hefndir frekar hyggur á, hreidurs dreka grimma Ná.
14. Því næſt frétti falda Gná, frøm úr Róma veldi, ad ſtólinn netta niflúngs á, Númi ſettur væri þá.
15. Heiptin ærdi hugann þá, hún ei neinu eirdi, litla færdiſt leggi á, landid kærdi aptur fá.
16. Marſa lýdi fræga fann, fríd, og beidir ſtoda, ad hefja ſtríd vid hilmir þann, ſem hennar nída eignir vann.
17. Alor sſterki enn er þar, ádur í qvædi tédur; hann vill lerka hlífarnar, og hennar merki fylgja ſnar.
18. Fegurd meyar hvetur hann; hún af neinu ei tekur, áſtum ſleginn afreks mann, øld á veginn leida kann.
19. Marſa fría þjódin þá, þrúdi klæda fylgir; kæran hlý med kappa má, Kampaníu landi ná.
20. Mildíngs nidur mætur þar, Míron var ad nafni, ſtála hvidum vanur var, vøldu lidi rædur ſnar.
21. Leizt á idu ljóma Gná, lundi ſunda mána, fer med lidi þrekinn þá, Þundar nida-vedur há.
22. Þadan hvata þjódir tvær, þykkur flock-
