—151—
ar, ſénar myndir ſérlegar, og ſvartar kindir Náſtrandar.
32. Þegar eydiſt elda glód, eirdar firdir myrda; keſjur breidar qveikja hljód, konur deydaſt, menn og jód.
33. Herinn ljóti hédan þá, hýdir ad ſtadnum Róma; Tíber-fljóti tjalda hjá, Tyrkja nótar værdir fá.
34. Siklíng Nóma ſér nú, hvar, ſvædi klædir herinn; Leó, ſkjóma vanur, var, víſir fróma nærri þar.
35. Spurdi ráda merkis mann, mildíng ſnildum vafinn; einnig tjádi um þad ſann, ad ecki ſpádi gódu hann.
36. Af því ſkjøldinn Anſiles, ádur af hædum ſenda, geymdi’ í høldum Gérdur fés; gramur køldum anda blés.
37. Þannig tér: mér greidaſt gjøld, gleymſku og heimſku minnar; ſá, ſem ber hinn ſæla ſkjøld, ſigra gérir fleſta øld.
38. Leó ſegir: látum hljótt, lid ad ſtrídi búum; valla meyin nú í nótt, nadda heyir vedur ljótt.
39. Nádir fá ſvo viljum vér, vín og fína koſti; vopna þrá nær vaxa fer, vid ſkulum ſjá, hvur ſkjøldinn ber.
40. Svørtum vang um ſólar hyl, ſveipar
