—152—
ſneypin Gríma; álfar ſpanga um þad bil, allir ganga náda til.
41. Leó grípur ſverd med ſér, ſundid vanda kunni; yfir Tíber-fljótid fer, føllin klípur ſtrauma hér.
42. Allir ſofa ſætt í ró; ſér þad verinn klæda; um tjalda kofa trauſta þó, túnglid ofur-ljóſum ſló.
43. Madurinn bidur, mælti hljótt: „Máni ſkínanlegur, lýſtu midur nú í nótt! í nádum lidid hvíli rótt!
44. „Aungvan Día eg ádur bad; æ því ljá mér fylgi!“ túnglid nýa þá vid þad, þokaſt ſkýi ſvørtu ad.
45. Þegar ſkýi ſvørtú ad ſér, ſvínglad túnglid hefur, hita dýa hardur Grér, í Herſiliu tjaldid fer.
46. Myrkur nida er nú á; eigi ſjá má ſkjøldinn, Týrinn idu týru þá, túnglid bidur ſkin ad ljá.
47. Eins og høldur bæn fram bar, brúnir ſýnir máni; ljóſa øldur alhvítar, ofan á ſkjøldinn ſteyptuſt þar.
48. Tekur þennann; flýta fer, ferdum ſkérdir ſverda, vøku-menn, ſem vaka hér, vigra ſpennir ſjá hvar fer.
49. Þrjátíu ſækja høldar hann, hvøtum
