—153—
beita ſkjóma; høggin ſtæk þeim velja vann, vopna frækinn hreyſtimann.
50. Slær ad undrum medur málm, mæri Þundur glóa; flær í ſundur hauſa og hjálm, hlær í mundum blódug ſkálm.
51. Eirir þrekinn aungvu ſenn, æda blædir flædi, geiri frekur fellir menn, en fleiri vekur hljómur enn.
52. Flockur manna mikill þá, móti nýtum kémur; ſkotta hann á hæli má, en heila ranna klýfur blá.
53. Undan flackar, en þó má, einatt ſkeinum valda; Týrinn ſtacka trauſtur þá, Tíber-backann kémur á.
54. Þar um hríd hann hefur bid, hvatar lítid ferdum; hrotta ſnídur hardur lid, honum býdur fleſtum vid.
55. Fjúka hráir hauſar þá, herdum frá í ſkyndi; þjód hann ſáir ſvædi á, ſvelgir láin margan ná.
56. Leidiſt ſunnu lóna vid, leingur meingi fella, grípa kunni ad ſæmda ſid, ſverd í munn og ſkjøld á hlid.
57. Hrífur fjóra í hendur ſér, hølda’, er vildu þreyngja; líkt og ſtjóra úthent er, ofan í fór hann bláan ver.
58. Fljótid yfir nádi ná, nýtur brjótur
