Rímur af Núma kóngi Pompilssyni (1835)/Atjánda Ríma
Atjánda Ríma.
Fer ad hlýna mold og mar; munum reyna ad færa, edla Gínar álglódar, yrki mín sem heitid var.
2. Feginn vildi’ eg voldugann, vísum ljósum medur, kæta mildíng meidma þann, mest er snildar háttum ann.
3. Skulu tindum fjalla frá, fjúka lokin qvædi, yfir lindar øldur blá, ýmu vindar krapta ljá.
4. Ferda ólma fljúgi skrá, fyrr ei kyrr má vera, um streingja Bólmar stadi há, Styckishólmi lendir á.
5. Veit eg Hnikar hafsólar, hirdir virdur tóna; svanur qvikur Siggautar, samanlykur fjødrum þar.
6. Því skal øllum hreifa hér, Háttum mætti eptir; vísna spjøllin gjalli gér, Grænlands fjøllin dilli mér!
7. Svo ad heim í hýbýlin, hinna svinnu vina, hørpu seimur heyrist minn; hamrar eiminn leingi sinn.
8. Jeg skal eggja bjørgin blá, ad bylja holum rómi, svo mér leggi lidsemd þá, landa tveggja fjøllin há.
9. Øll mín ræda anda-smá, ef svo nædi takast, lopti, grædi og ekru á, eitt samqvædi verdur þá.
10. Streingi voga eg festa fá, fjalla kolla milli, sjálfur og þeim sitja á, saungva boga fara um þá.
11. Eg skal nídast þar á þeim, þéttum sláttum medur, uns med prýdi yfir geim, eg um sídir qved mig heim.
12. Hér skal nýa hefja hefja skrá, vid hina vini skilja, humra stíu hita Gná, Hersilíu minnast á.
13. Hún var rekin ríki frá, reid, og þadan flúdi, hefndir frekar hyggur á, hreidurs dreka grimma Ná.
14. Því næst frétti falda Gná, frøm úr Róma veldi, ad stólinn netta niflúngs á, Númi settur væri þá.
15. Heiptin ærdi hugann þá, hún ei neinu eirdi, litla færdist leggi á, landid kærdi aptur fá.
16. Marsa lýdi fræga fann, fríd, og beidir stoda, ad hefja stríd vid hilmir þann, sem hennar nída eignir vann.
17. Alor ssterki enn er þar, ádur í qvædi tédur; hann vill lerka hlífarnar, og hennar merki fylgja snar.
18. Fegurd meyar hvetur hann; hún af neinu ei tekur, ástum sleginn afreks mann, øld á veginn leida kann.
19. Marsa fría þjódin þá, þrúdi klæda fylgir; kæran hlý med kappa má, Kampaníu landi ná.
20. Mildíngs nidur mætur þar, Míron var ad nafni, stála hvidum vanur var, vøldu lidi rædur snar.
21. Leizt á idu ljóma Gná, lundi sunda mána, fer med lidi þrekinn þá, Þundar nida-vedur há.
22. Þadan hvata þjódir tvær, þykkur flockur verdur; audar ratar Eya skær, Antemnata bygdum nær.
23. Líka vinnur þessa þjód, þýdum rædum medur; strandar linna Stordin rjód, stálbúin var fylkíng gód.
24. Ferda hvetja fróns á mel, frídir þjódir brædur; styrjar hreti vanir vel, Viktor hétu og Adríel.
25. Hérnæst rásar hédan frá, her med bera skjóma; nøtra ásar undir þá; orustu blása hornin þrá.
26. Aungvu fljódid eira bad, en øllu spilla og myrda; kémur þjód ad Kúres-stad; kynda glódir bænum ad.
27. Mest ad undrum elda var, ædid hrædilega; tuttugu hundrud húsa þar, heita mundu glódirnar.
28. Allt í funa einum brann; ógurlega háan, hvør mun muna heims í rann, húsa bruna þvílíkan?
29. Nei, nei, elda ógnin var, eingin húsa brenna; glódir heldur helvitskar, hvelid svelgdu veraldar.
30. Túngum hreyktu í gini grá, glóda skrimslin raudu; skýum feyktu af hveli há, himininn sleiktu nakinn þá.
31. Vid óyndis elda þar, urdu furdu leidar, sénar myndir sérlegar, og svartar kindir Nástrandar.
32. Þegar eydist elda glód, eirdar firdir myrda; kesjur breidar qveikja hljód, konur deydast, menn og jód.
33. Herinn ljóti hédan þá, hýdir ad stadnum Róma; Tíber-fljóti tjalda hjá, Tyrkja nótar værdir fá.
34. Siklíng Nóma sér nú, hvar, svædi klædir herinn; Leó, skjóma vanur, var, vísir fróma nærri þar.
35. Spurdi ráda merkis mann, mildíng snildum vafinn; einnig tjádi um þad sann, ad ecki spádi gódu hann.
36. Af því skjøldinn Ansiles, ádur af hædum senda, geymdi’ í høldum Gérdur fés; gramur køldum anda blés.
37. Þannig tér: mér greidast gjøld, gleymsku og heimsku minnar; sá, sem ber hinn sæla skjøld, sigra gérir flesta øld.
38. Leó segir: látum hljótt, lid ad strídi búum; valla meyin nú í nótt, nadda heyir vedur ljótt.
39. Nádir fá svo viljum vér, vín og fína kosti; vopna þrá nær vaxa fer, vid skulum sjá, hvur skjøldinn ber.
40. Svørtum vang um sólar hyl, sveipar sneypin Gríma; álfar spanga um þad bil, allir ganga náda til.
41. Leó grípur sverd med sér, sundid vanda kunni; yfir Tíber-fljótid fer, føllin klípur strauma hér.
42. Allir sofa sætt í ró; sér þad verinn klæda; um tjalda kofa trausta þó, túnglid ofur-ljósum sló.
43. Madurinn bidur, mælti hljótt: „Máni skínanlegur, lýstu midur nú í nótt! í nádum lidid hvíli rótt!
44. „Aungvan Día eg ádur bad; æ því ljá mér fylgi!“ túnglid nýa þá vid þad, þokast skýi svørtu ad.
45. Þegar skýi svørtú ad sér, svínglad túnglid hefur, hita dýa hardur Grér, í Hersiliu tjaldid fer.
46. Myrkur nida er nú á; eigi sjá má skjøldinn, Týrinn idu týru þá, túnglid bidur skin ad ljá.
47. Eins og høldur bæn fram bar, brúnir sýnir máni; ljósa øldur alhvítar, ofan á skjøldinn steyptust þar.
48. Tekur þennann; flýta fer, ferdum skérdir sverda, vøku-menn, sem vaka hér, vigra spennir sjá hvar fer.
49. Þrjátíu sækja høldar hann, hvøtum beita skjóma; høggin stæk þeim velja vann, vopna frækinn hreystimann.
50. Slær ad undrum medur málm, mæri Þundur glóa; flær í sundur hausa og hjálm, hlær í mundum blódug skálm.
51. Eirir þrekinn aungvu senn, æda blædir flædi, geiri frekur fellir menn, en fleiri vekur hljómur enn.
52. Flockur manna mikill þá, móti nýtum kémur; skotta hann á hæli má, en heila ranna klýfur blá.
53. Undan flackar, en þó má, einatt skeinum valda; Týrinn stacka traustur þá, Tíber-backann kémur á.
54. Þar um hríd hann hefur bid, hvatar lítid ferdum; hrotta snídur hardur lid, honum býdur flestum vid.
55. Fjúka hráir hausar þá, herdum frá í skyndi; þjód hann sáir svædi á, svelgir láin margan ná.
56. Leidist sunnu lóna vid, leingur meingi fella, grípa kunni ad sæmda sid, sverd í munn og skjøld á hlid.
57. Hrífur fjóra í hendur sér, hølda’, er vildu þreyngja; líkt og stjóra úthent er, ofan í fór hann bláan ver.
58. Fljótid yfir nádi ná, nýtur brjótur hlífa; hvort sem lifa hinir fá, úr heiminum skrifa vil eg þá.
59. Heim med skjøldinn halda vann; í hvílu sjóla vekur; Siklíng høldur seldi þann, og segir fjøld um bardagann.
60. Kóngur ríkur ræda fer: ramur ad ham og skapi, eingann líka áttú þér, er athøfn slíka vogi sér.
61. Ljós um haga leika fer, lúdur hljódin vekja; glansa lagar hlyni hér, Hildardagur runninn er.