Rímur af Núma kóngi Pompilssyni (1835)/Fimtánda Ríma
Fimtánda Ríma.
Farsældin med fridnnm er, sem fadmar brjóstid varma; strídid sæmd og sælu ver, sára vekur harma.
2. Eins og lind og ládid á, lognid breidir klædi, aungvir vindar anda ná, af því fyrir mædi.
3. Þá úr heidis háum stad, hita sólin rydur, og hárid greidir gullfjallad, í gaupnir jardar nidur.
4. Yfir sáir ilnum gód, alt eins lá og heiminn, hvørju strái á hvørri lód, hjúkrar þá ógleyminn.
5. Glóa hagar, glita fjøll, gyltar fljóta idur, þar flatmaga foldin øll, fadminn breidir vidur.
6. Allar myndir, land og lá, lofa heppni sína, drecka yndis anda þá, endurlifna og hlýna.
7. Allar rætur vakna vid, vøxt og aldin bera; þetta læt eg líkast Frid, Lognid meiga vera.
8. Ecki neinu ógnum Stríds, oss er hægt ad líkja, átu meini lands og lýds, lífs, og kónga ríkja.
9. Eins og brjóti bláu fjøll, bølvud elda spýa, og jardar rótist idur øll, upp um veldi skýa.
10. Alla hrellir ógnin há, yfir skéllir kýngjum, gróna velli og akra á, øsku hellir dýngjum.
11. A burt fælir alla ró, eird og sælu kefur, landid svælir, lopt og sjó, lifi’ ei hæli gefur.
12. Blódug strídin þannig þjá, þar sem geysa yfir, myrda og nídast ódfær á, øllu því, sem lifir.
13. Burt ad flæma frid né stríd, fært mun verda þeigi; vér skulum sæma verkin fríd, en vondum hrósa eigi.
14. Leó fer úr fleina byl, fylgir Númi honum, og sá her sem enn er til, upp ad bláfjøllonum.
15. Þannig dragnar djúpi frá, digur jøtun boda, dimmur magnar búkin blá, bjørginn vill hann troda.
16. Brúnum veltir frodu frá, firna ógurligur, um sig beltir øldum þá, af þeim verdur digur;
17. Sídan skellir bjørgin blá, í brædi lødrúng gefur, úr sér hellir þrótti þá, þeim er safnad hefur.
18. Leó þannig færast fer, fram med sínum lýdi, fjallbúanna hittir her, og hellir yfir strídi.
19. Hinir taka hamóder, hjør og skaka ódum, undir braka bjargid fer, berserks maka hljódum.
20. Fleina stælast fundir þar, freka þrælar ýmu, blódi æla undirnar, ýskradi kælan grímu.
21. Vodin Odins hrofnar, hvar, hrodaþjódin tredur (rodinn blódi vigur var) vodahljódum medur.
22. Leó þjáir hrika-há; halurinn bráfølvadi, hjó í strá þad hittir sá, hausa smámølvadi.
23. Fjalla-þjódin fólkid á, fleygdi ódum grjóti; þó fossi blód, sem fljóti á, fast þeir stódu móti.
24. Hvur sem fund vid Núma nær, neydar stunda bídur; jøtnar hrundu, hvar hann slær; hrøckur undan lýdur.
25. Brytjar menn, sem blautan snjá, branda spennir módi; fjalla enni ofan frá, elfur renna af blódi.
26. Leó fer í fjalla ból, forkinn ber í høndum; brúdi sér, hún sat á stól, sveipud er þó bøndum.
27. Leysti Vidur fleina fljód, fara kjør ad skána; stúlkan bidur meina-mód, mann, sér hjør ad lána.
28. Ut sem hardast sæta og sveinn, sér um gardinn þreyngir; Númi vardist enn þar einn, og hans hardir dreingir.
29. Fólkid hnígid fjalla var, flest í vígi ódu; en ad gnýi eggja þar, átta týgir stódu.
30. Nú var hríd ad høldum gjør, hjørvum strídir flíka; skjaldmey frída fram med dør, fór ad rída líka.
31. Eggjar spannar únga sprund; ad þó glannar flani; þó vard svanni á þessum fund, þriggja manna bani.
32. Hreysti-vøldu hetjurnar, hríd sem tryldir drýgja, alla qvøldu aula þar; einginn vildi flýa.
33. Hel þó spanni marga menn, mistu flesta hinir; hundrad manna eptir enn, áttu bestir vinir.
34. Búkar daudu í búnkum þar, byrgdu haudur núna; af dimm raudum dreyra var, drifin Auduns rúna.
35. Svo skulu leidar lúra þar, lyddur, neyd sem fánga; bauga Heid og hetjurnar, hratt á skeidir gánga.
36. Fadmar hlýa vífa val, vopna Grérinn mestur; nú skal vígja nipt og hal, Númi veri prestur.
37. Alla kann frá æsku sá, athøfn presta beimur: offrar hann til heilla þá, hvítum lømbum tveimur.
38. Les og tónar líkt og ber, lagi beitir høgu, en vígslan hjóna ecki er, innfærd her í søgu.
39. Akker vindast upp úr sjá, ægir tautar vidur; seglin bindast húnum hjá, hleypt er skautum nidur.
40. Blærinn gerir vær úr vør, voga héra ad toga; lidugt snéri stýri knør, strauminn fer ad soga.
41. Aldinn grædir yglir brár, ecki lucku tregur; yfirklædin unnar blár, øll í hruckur dregur.
42. Skeid a boda bøkin þá, bólgin upp sig vegur; spýtir frodu og øldum á, anda þúngan dregur.
43. Hrannar óra hrinum skeid, hlýtur undan gánga; margan stóran lødrúng leid, lamin um báda vánga.
44. Streingir togna, kylju kast, keyrir skeid óraga; seglin bogna og belgja fast, bylja-trodinn maga.
45. Vinda-hladin skjálfa ský; af skørum blæi fleygja; knørinn badar brjóstin í, blódi ægis meya.
46. Reingur braka, reynist gnod, reflar flaka og digna; steingum þjakar þúnga vod, þær svo taka ad svigna.
47. Jøtun vinda hristir hramm, hrærist lind ad geysi; bylgjur hrinda ferjum framm, og flana í myndarleysi.
48. Nøldra gera Nílar hjón, nøtrar í hverju bandi; hafid þver, en þornar frón; þetta ber ad landi.
49. Rán og Ægir þagna þá, þornar lægirs héri; bragnar frægir festa á, føgru lagi kneri.
50. Gánga lýdir landid á; Leó sídan vidur, Númi frídur þannig þá, þægar smídar qvidur.
51. Vorir skilja vegir hér, vogs hjá breidum mølum, nema viljir medur mér, mynda bygd í dølum.
52. Þángad halda ósk mín er, og þar lifa og deya, því eg aldrei ætla mér, optar stríd ad heya.
53. Fjarlægt ódum landa lýd, lífsins heillir skína, þar um góda gæfu tíd, Gudi dýrka eg mína.
54. Til Camillu Leó leit, ljúft á sprundid horfdi; hvad hún vill, ei hetjan veit; hún komst þá ad ordi:
55. Þar mín eigin óskin trú, ad, minn vinur, kémur, ad Núma eigir aldrei þú, yfirgefa fremur.
56. Vid skulum byggja bæi tvo, bádum hjóna pørum; búskaps hyggju sinna svo, í sameiníngu førum.
57. Skal eg klædum skjaldmeyar, skýla í bænum vørmum, og nógleg gædi nota þar, í náttúrunnar ørmum.
58. Leó sprundi þackar þýtt, þessa rædu fína; Núma mund hann býdur blítt, bródurlega sína.
59. Hvar sem eydist æfi vor, (øtull nam svo þylja), vid skulum leidast vina spor, víst og aldrei skilja.
60. Fadmar bædi fljód og hal, med føgrum Númi ordum; svo frá flædar feta sal, fjørgynar á stordum.
61. Fífu reynar flýta sér, fjalla gøtu lánga, Númi einatt undan fer, eptir hjónin gánga.