Rímur af Núma kóngi Pompilssyni (1835)/Sextánda Ríma
Sextánda Ríma.
Vak þú einatt yfir mínum, Idun, qvæda saung, og med hreinum hljómi þínum, hindra orda þraung.
2. Vektu røgg í veiku sinni, vizku, styrk, og þor; láttu í vøggu leika þinni, lystugt børnin vor!
3. Hvur mun núna á haf þaks grundum, hródur gladan sinn, fagurbúnum bjóda sprundum, best í stadinn minn ?
4. Ad þeim leidist, er mér vita, ærin neyd, og því, eg í hreidri Hræsvelgs rita, háttu greida’ á ný.
5. Mørg ein rjóda mærin hlýddi, mínum ód ótreg, og minn hródur ecki níddi, ofur gódmótleg.
6. Med áqvæda mætti strídum, mínum svædi á, qvad eg mædu og mein frá blídum, Mønum klæda þá.
7. Þegar sjóar sóla nettust, selja bjó mér nær, sorgin dó, en sansar léttust; seinast hlóu þær.
8. Svo er enn þá seinni daga, ad sitja’ eg nenni hér, veifa penna og vísur laga, vegna qvenna er.
9. Enn þá Freyum orma leira, ann eg feginn hér; en þad má ei hún Idun heyra, og svo þeyjum vér.
10. Helst mér eru hollar nætur, heim á Freraslód, mig nær berast blundur lætur, blíd hvar eru fljód.
11. Um Snjálandid andlits frída, eins vakandi hér, minn Hjaranda hrafninn vída, hamfarandi er.
12. Ætl’ eg mundi ecki hédan, Iss á grundar stig, yfir sundid orka ad qveda, eina stundu mig?
13. Númi er á undan hinum; eitthvad ber þar til: helst hann sér á von á vinum; vel þad hér eg skil.
14. Kúres finnur kæra ranna, kémpan svinn í hast; hann fer inn ad hitta svanna: helst þau mynnast fast.
15. Arma bindur um forsjála, eisu lindar Bil; hvur vill yndis almátt mála, er þau fyndu til?
16. Øforsjálan heldur héldi’ eg, hvørn þad brjálar mál; því þad er ad mála eld med eldi, eda sál med sál.
17. Leó kémur og qvendid frída, kjæti nemur fá; qvedju fremur flytja blída, flestum semur þá.
18. Eptir blídufulla funda, ferdast lýda val; álfar rída eisu sunda, ad einum frídum dal.
19. Tvø smáhreysin børvar byggja, brúar eisu þar; eirdarleysid enda hyggja, og allar reisurnar.
20. Þegar búid bygdir hafa, best í trúum stad, føgur nú skal niptin trafa, Núma snúa ad.
21. Hinn vitrasti hugar-mildi, er hatar lasta smeck, Sóróaster vígja vildi, víf kærast og reck.
22. Medan rædu sína semur, sá fær gæda tóm; ockar qvæda efni fremur, inn í slædift Róm.
23. Gæddue hóli, en gædsku midur, í Gauta kjóla hríng, heldur sjóli herinn vidur, á háum stóli þíng.
24. Rómúls laungu rædum hlýda, reckar straungu þar; njótar slaungu nætur bida; nóg mannþraungin var.
25. Gégnum rekinn gilfi verdur, geiri frekum þá, heli tekinn, heilla skérdur; holund lekur blá.
26. Hann sem bródurs heitu byrgdi, hendur blódi med, og Tasa hródur-háan myrdi, hníga slód á réd.
27. Klókir dreingir felur finna, fúlu reingi þá; hvør á þeingil vann ad vinna, vita einginn má.
28. Saman spann og søgu nýa, sægur granna þá, ad væri hann til himin-Día, hafinn ranni frá.
29. Qviriníus hann skal heita, himinskýum á, Rómum því hann vørn má veita, ef vopna lýir þrá.
30. Vakna þrætur þúngra nauda, þollum mætu brands, hvur skal sætid erfa auda, eptir gætir lands.
31. Hersilíu á tróni tídir, tign spánýa fá, en hún má flýa hrædd um sídir, hrakinn býnum frá.
32. Frekast þræta Svidris svønum, svart um nætur hvel; sverdin væta sig á grønum, sumum mætir hel.
33. Sveitin híngad fer í flocka, fleina þíngid á; Sabíníngar Nøgnis rocka, Róma stínga þá.
34. Um nóttu dimma nídingslega, nadda þrimma jókst, øldin grimm er ær ad vega, ógna rimma tókst .
35. Sígur biód í voga vída, víga slódum á; hnígur þjód, þar sterkir strída; stígur móda há.
36. Hlymja gérdar, hjálmur lætur, hvítíngs skérdast børd; glymja sverd í nidi nætur, nøtra verdur jørd.
37. Herinn slag hinn hardi vekur, hátt uns dagur rann; nárinn haga þúngur þekur, þjódin baga fann.
38. Yta milli Øldúngarnir, þá ókjør landsins sjá, fóru ad stilla fridar gjarnir; fleina stansar þrá.
39. Einn sér bidur bragna hlýda, birtu vidur damms: Pompils nidin, Núma frída, nefnum vid til Grams.
40. Allir játa og undir taka, óska ad hlýda því; og þá láta laufann spaka, leita slídur í.
41. Blóds um valla brautu rúma, bølid dvína vann; hrópa allir: Heill sé Núma, hamíngjan, krýni þann!
42. Nú er eingin ójafnadur, allt samsinnir lid ; svo er feinginn sendimadur, siklíngs finna nid.
43. Hann til Kúres heldur stadar; um hetju spur hann þar; frétti trúr sá ferdum hradar, filkirs bur hvar var.
44. Finnur halur (ferdir bresta) fjalla yndis skjól; qvøld þad skal sér kæra festa, kémpan linda Sól.
45. Djúpt sig hneigir hirdir skjóma, hann svo spjalla réd: heill þér, segir hann, hilmir Róma! hrósi allra med.
46. Allt hvad skédi, eins réd segja, ør ad fregnum hann; Númi á medan þá réd þegja, þvínæst gégna vann.
47. „Þó mig høldar hylli og ginni, hvad sem skédur gér, ydar vøldum ei eg sinni, eda hédan fer.
48. „Fjalla skjól eg vænna virdi, og værri á hér stad; um tignar stólinn hót ei hirdi; hermdu frá mér þad.
49. Audmjúkastur aptur vekur, óskir sendimann; enn Sóróaster tala tekur, til svo vendir hann.
50. Þín er skylda, Númi, næsta, (nú þar lendir vid) fólkid milda orustu-æsta, og því senda frid.
51. Astin þína athøfn villir, en ad því gáum hér: dóttur mín og hennar hylli, horfin frá þér er.
52. Ef þú tekur á þig þeigi, ødlíngs skrúdann kær, þú ert sekur, þá svo eigi, þýdast brúdi fær.
53. Hins þú vís ert, hetjan fróma, (hér vid nem um sinn) Anaís í ríkid Róma, rjód, ei kémur inn.
54. Hetju greidist heillir sáttar, harma eydist stund! Númi reidist, hér næst háttar, hann vid leidann blund.
55. Númi vaknar, nam sig klæda, næsta hasta réd; æ hann saknar svanna gæda, Sóróasters med.
56. Leó frægi fætur þreyta, fer og hinn, sem má; allan dagin eru ad leita, og eckért finna þá.
57. Hvíla um nótt í hlýum lundi; haudur-grasi á; Númi fljótt þá fær í blundi, fylkir Tasa sjá.
58. Rodinn blódi regin-sala, roskinn búi er, hann af módi hóf ad tala: „hlýda nú skalt mér.
59. „Ef ad fer þú ei til Róma, og óskum gégnir há, þúnga bera þrauta dóma, þinna vegna eg má.
60. „Þú ef sezt í sal valdanna, sæll eg fríast þá, en þú skalt mestur mildínganna, metinn Díum hjá.
61. Númi slepti hálfum huga, høggva dái’ órór; sér hann eptir alblóduga, ødlíng, þá burt fór.
62. Vekur sína vini kæra, væn því skína ljós; rædu brýna rédi mæra, roda Gínar sjós:
63. Ad tignar-fróma fylgid stóli, frægir halir mér! jeg er Rómaríkis sjóli, rétt sem valid er.