Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Goðfræðisögur/Brækurnar í Skálholtskoti

Úr Wikiheimild
Jump to navigation Jump to search

Skálholtskot heitir bær einn við Reykjavík. Þar standa steinar fyrir bæjardyrum og er annar þeirra nokkru stærri en annar. Sá orðrómur lá á í fornöld að eigi mætti breiða neitt til þerris á hinn stærra steininn, því það heppnaðist ekki vel.

Eitt sinn var stúlka á bæ þessum við þvott og fáraðist mjög yfir þeirri hjátrú að menn skyldu ekki eins breiða þvottinn á hinn meira steininn og hinn minna. Þegar hún hafði þvegið þvottinn breiddi hún nærbrækur á hinn meira steininn og gekk svo inn. Að vörmu spori kom hún út aftur, og voru þá brækurnar burtu, en svarblátt farið eftir þær sést enn í dag á steininum, og eins er að sjá og sinn lækur renni undan hverri skálm ofan eftir steininum þar sem væta hefur runnið úr brókunum. Brækurnar hafa ekki fundizt né spurzt uppi enn í dag.