Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Goðfræðisögur/Karl og Kerling

Úr Wikiheimild
Jump to navigation Jump to search
Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri  (1862) 
þjóðsaga, ritstjóri Jón Árnason

Tvö tröll framan úr Breiðafjarðardölum tóku sig til eina nótt og brugðu sér vestur yfir Breiðafjörð, vestur í Flateyjarlönd. Sóttu þau þangað ey eina sem þau ætluðu að gefa Snóksdalskirkju og fara með hana með sér suður í Snóksdalspolla; þeir eru fyrir norðan mynnið á Hörðudal í Breiðafjarðardölum, við Hvammsfjörð. Karlinn gekk á undan og teymdi eyna, en kerling rak á eftir. Nú segir ekki af ferðum þeirra fyrr en þau voru komin með eyna suður yfir Breiðafjörð og inn á Hvammsfjörð. En þegar þau voru komin með hana framundan Staðarfelli dagaði tröllin uppi svo eyjan varð kyrr í Staðarfellslöndum og er hún þar enn í dag og heitir Lambey. Karl og kerling urðu við það bæði að steindröngum, karlinn fyrir innan eyna því hann var á undan og er bilið svo lítið milli hans og eyjarinnar að þar má stiga á milli; karlinn er sjálfur hár og mjór steindrangi. Kerlingin varð að steindranga fyrir utan eyna og er hún lengra frá eynni en karlinn; hún er og nokkru lægri en hann, en góðum mun gildari. Drangar þessir heita enn Karl og Kerling.