Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Kreddur/Gamlar vísur um jóladaga

Úr Wikiheimild
Jump to navigation Jump to search
Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri  (1864) 
þjóðsaga, ritstjóri Jón Árnason

1.

Sé þann morgun sólarljómi,
sýnir ávaxtarár komi;
er skírviðri allan daginn,
auðnutími féll í haginn.

2.

Tólf dagar sem jól títt falla,
reikna þessa árs mánuði alla,
samlíkan hvern mánuð segi
sem viðrar á hvurs þess degi.

3.

Jóladagur Janus þýðir,
jafna svo við hvern sem hlýðir;
tólf vill desember teikna
til náður, svo átta ár reikna
af sólskini á sex dögum.
....................

4.

Ef sól skín vel á Krists degi
árgæði lengst bregzt þá eigi;
annan dag ef eins vill ljóma
árgróði mun heldur koma;
þriðja dag ef þægt vill skína
þras og villur kristnir sýna.

5.

Fjórða dag ef fagurt lýsir
fást krankleikar börnum vísir;
fimmta dag ef fullt skin veitir
frjóvgun þiggja víða sveitir.

6.

Sjötta dag ef sólskin býður
sætum gróður fagnar lýður;
sjöunda skín, sult, hallæri,
samt aflagang minnst að bæri;
áttunda dag ef sól birtir,
aflagnægð ei kvíða þyrftir.

7.

Níunda dags ljóminn ljósa
ljær fjárheill svo margir hrósa;
tíunda dags skinið skæra
skæð sterkviðri oft mun færa;
ellefta skin, öll dimm veður,
almennt plága varð þar meður;
tólfta dags skin vill stríð teikna,
tökur og rán vinnst reikna.
---
Af Krists hátíðum árgæzku
ávísun sé ljós í k[v]æði,
í tunglhöfnum árbót sýna:
ótíð sé, þá tungl vill dvína;
þess yngra tungl sem hún ratar,
því meir aukast árabatar;
þeim mun eldra tungl þá hittir
þyngra ár komandi kvittir.