Lítill Formáli.
A ſeinna og upplýſtara tímabili hefur Rímnaſmídi ockar Islendínga mætt þeirri óheppni, ad vera litils metid af fródum mønnum, ſem þó hafa haft ſanna ſkynſemi rétt ad meta ſvo vel framandi ſem innlend Skálda-mál. Máſke orſøkin til þeſsa ſé ſú, ad Rímna ſkáldin ecki hafi, med upplýſíngu þjódar vorrar tekid tilbærilegum og eptirvæntum framførum í ment ſinni, ſvo vel í því ad velja ſnotur efni til qvæda ſinna, ſem ad hreinſa þau frá vanmælum og ófimlega brúkudum Edduglóſum, ſem vér høfum um of tekid í arf eptir midaldirnar. Eg meina, ad Edda midur eigi ad þéna Skáldinu til léttirs, en til ad prýda hér og hvar verk hans, því þeſsa léttirs á hann ecki vid ad þurfa, ef honum er ecki ofgéfid þad nafn Skáld ad heita; ecki heldur er þad nein málbót fyrir oſs Islendínga, þó nockur af nýrri Dana Skáldum taki til ad brúka Eddu vora afbakada og med allri ófimni vídaſt hvar því fyrſt verdur hún líklega aldrei því máli eiginleg, enda er hins ad vænta, ad vér, ſem frumqvødlar og vardhalds einglar Eddu málanna, og hinnar edalbornu Norrænu túngu verdum Dønum fremri í þeſsari ment.
Hvad efni Islendſkra Rímna ſnertir, mætti mér víd þetta tækifæri vera leyft ad ávíkja: ad eg meina nú á vorri