—85—
ſtunda ei eptir ſtefja bókum, ſtúlkurnar í ſelſkinnsbrókum.
3. Kallmennirnir kunna ecki qvæda málid, ætl’ þad ſé ecki galid, ad eg leingi qvæda ſkjalid?
4. Hér á milli hárra fjalla eg háttu tóna, heyri því í huldum ſteina, hundrad raddir fyrir eina.
5. Laglega í logni fjøllin ljód fram bera; mig ef fá til forſaungvara, fús eru þau til endurſvara.
6. Vidſkiptin mér vid þau falla vel í þocka, medan eg heyri buldra becki, bragar ſtreingir þagna ecki.
7. Ef eg þagna — elfur máſké íſum klædiſt; fjøllonum mínum líka leidiſt, ljóda þegar ſaungur eydiſt.
8. Kjæmiſt lokſins qvædid heim ad Klakalandi, ſvo aukid gæti glaum og yndi, Gullhrings týr og Sørfa lindi.
9. Veit eg, Stúlkur! ydur enn ad ódi dragid, og þá lágt med yckur ſegid: „enn þá lifir hann Breidfjørd greyid!
10. Þecktir þú hann? adſpyr ein, en ønnur ſegir: ójá, grant ad øllu tægi, opt var hann í ferdalagi.
11. Sannaſt var ad ſopinn þókti Sigga gódur! kalladur var hann qvennamadur, ſem kannſké hefur verid ſladur.
12. Kænlega mátti komaſt hjá hans qvenna-